Terapia

Terapia Integracji Sensorycznej (Terapia SI) ma postać zabawy i ćwiczeń, w których dziecko chętnie uczestniczy.

Do terapii wykorzystywany jest specjalistyczny sprzęt stymulujący system przedsionkowy, proprioceptywny i dotykowy, a także wzrokowy, węchowy i słuchowy.

Celem terapii Integracji Sensorycznej jest poprawa jakości przesyłania i organizacji informacji sensorycznej, czyli informacji płynących ze wszystkich zmysłów naszego ciała. Odbywa się to poprzez dostarczenie kontrolowanej ilości bodźców sensorycznych: przedsionkowych, proprioceptywnych i dotykowych w taki sposób, aby dziecko odpowiadało adekwatną reakcją adaptacyjną.

Więcej informacji na temat Integracji Sensorycznej możemy znaleźć na stronie internetowej Pana Zbigniewa Przyrowskiego, psychologa, nauczyciela, terapeuty, prekursora metody Integracji Sensorycznej w Polsce.

Dla rodziców cenną wskazówką może być opis kilku terapii przeprowadzonych w moim gabinecie SI.

Terapia SI może być przeprowadzona tylko po wcześniejszych kompleksowych badaniach. Pierwszym elementem terapii jest diagnoza. W skład opisu diagnostycznego wchodzi:

1. Wywiad z rodzicami – dotyczy przebiegu ciąży i porodu oraz rozwoju dziecka w okresie niemowlęcym, przebytych chorób oraz informacji i opinii innych specjalistów.

2. Kwestionariusze – rodzice wypełniają szczegółowo kwestionariusze dotyczące funkcjonowania dziecka w życiu codziennym.

3. Próby kliniczne – dziecko jest obserwowane w swojej spontanicznej aktywności, a także  w sytuacjach zadaniowych, gdzie ma do wykonania określone zadania lub ćwiczenia, które diagnozują i sprawdzają jakość napięcia mięśniowego, mechanizmy równoważne, pracę oczu, koordynację ruchową i symptomy przetrwałych odruchów tonicznych.

4. Testy kalifornijskie – mają na celu określenie profilu dojrzałości zmysłów i ich integracji. Składają się z kilku części badających takie funkcje jak: zdolność planowania czynności ruchowej (praksje), umiejętność lokalizacji bodźca dotykowego, płynność i koordynację ruchu, zdolność do utrzymania równowagi, czucie ciała i pracę ręki. Większość testów przeznaczona jest dla dzieci powyżej 4 roku życia. Dzieci młodsze i te którym nie można zastosować testów (np. z upośledzeniem umysłowym, autystyczne, lub które nie chcą współpracować z innych powodów), badane są wybranymi próbami z obserwacji klinicznej, oraz dodatkowymi testami sprawnościowymi.

5. Podsumowanie diagnozy – to omówienie wyników poszczególnych testów i badań określenie zaburzonych sfer oraz doboru ćwiczeń.

Postępy w terapii są monitorowane poprzez okresowo wykonywane testy i bieżącą obserwacje zmian zachowania dziecka.

Terapia zwykle trwa od 1 do 2 lat w zależności od stopnia nasilenia deficytów i rodzaju zaburzeń oraz indywidualną podatność dziecka na terapię. Ważną role w skuteczności terapii odgrywa systematyczne uczestnictwo w zajęciach oraz współpraca  rodziców z terapeutą.

Dla kogo? Ze względu na szczególne potrzeby rozwojowe i terapeutyczne metoda SI wykorzystywana jest w pracy z dziećmi:

  • z ADHD, ADD,
  • z mózgowym porażeniem dziecięcym,
  • autystycznymi,
  • cierpiącymi na schorzenia o podłożu genetycznym ( np. zespół Downa, Aspergera, Reta, Williamsa, Turnera, Kinefertera)
  • niedowidzącymi i niedosłyszącymi,
  • z upośledzeniem umysłowym.
  • ze specyficznymi trudnościami szkolnymi, takimi jak: dysleksja, dysgrafia, dysortografia

A także dla dzieci mającymi problem z:

  • koncentracją uwagi
  • nadmierną wrażliwością na ruch, bodźce słuchowe, dotykowe, węchowe, wzrokowe
  • obniżoną wrażliwością na w/wymienione bodźce
  • impulsywnością
  • zbyt dużą lub zbyt małą aktywnością ruchową
  • problemami z koordynacją ruchową
  • opóźnionym rozwojem mowy
  • trudnościami szkolnymi